‘We moeten leren van elkaar te houden en geen ruzie te maken.’ Dat klinkt als mijn moeder. Het is echter Nicolas Sarkozy. Wie anders? Hij zei dat – met die geweldige mimiek, hij heeft iets clownesks- op de mediterrane top in Parijs. Daar stond hij al die temperamentvolle, types te knuffelen. Kusje in het oor. Schouderklopje. Glimlachje. En vooral veel deze-vuist-op-deze-vuist. Prachtig. Hij krijgt het weer voor mekaar. De kleine keizer. Barak en Assad. Hij trekt ze naar zich toe en laat ze knuffelen. ‘Kom op, even lachen voor de foto. Nu!’ Alle vijanden in dezelfde colberts, donkerblauw. Sarkozy is John Lennon en Mandela ineen. Heerlijke vent. ‘Make love, not war.’ Vrij met elkaar. Kijk elkaar zwoel in de ogen en besef: we vinden elkaar leuk.
Vijanden bij elkaar zetten. Dat levert vaak iets moois op. Het eerste dat de Franse president deed toen hij gekozen werd, was een socialist in zijn kabinet op te nemen. Dat is over je eigen schaduw springen.
In Nederland zie je dat zelden. Tofik Dibi, de hangjongere van GroenLinks, en Rita Verdonk schreven laatst gezamenlijk een opiniestuk in De Volkskrant. Ahmed Marcouch heeft een keer geschreven dat hij zij aan zij met Geert Wilders wil strijden tegen de radicale islam. En Dion Graus (PVV) houdt net zoveel van dieren als Marianne Thieme. Maar dan heb je het wel gehad.
Jammer. Want je komt zo veel verder als je wel naar elkaar luistert. Als je een op het oog abjecte mening van zijn weerhaakjes ontdoet, voel je dat er iets in zit. Neem de PvdA. Als je daar alleen de naam van onze blonde Mozart roept, luistert er niemand meer. Daar is Geert Wilders het grote gevaar en is Verdonk een enge ijzeren taart op krukken. Dat is overigens andersom ook zo. Voor een gemiddelde PVV’er staat de PvdA voor alles wat er in dit land fout is gegaan. Jammer. Trek die oogkleppen weg en kijk verder dan je neus lang is.
Het resultaat is dat onze politiek vooral geneuzel is. Geen grote ideeën. Geen vergezichten die de mist van de Noordzee laten wegtrekken. Geen mooie toespraken (‘Ich bin ein Amsterdammer!’). Alleen gehakketak over minuscule onenigheidjes. Het mag een teken aan de wand zijn dat Jan Marijnissen uit desillusie zijn socialistisch voorzittershamer aan Agnes Kant overdraagt. Hij was Marx, Mao en Marcus Bakker ineen. Een drammer. Maar toch. Als Jan sprak, was je even stil. Hij was die nutteloze spoeddebatjes zat. Hij was teleurgesteld en keerde zijn pijnlijke rug naar ons toe. De groeten. Daar gaat de laatste grote debater.
Maar goed. Sarkozy kan toch niet stil zitten. Dus zal hij na de Middellandse Zeetop ook een Noordzeetop organiseren. Ik zie hem al staan. Knuffeltje voor Geert. Rita even vriendschappelijk op de billen tikken en Jan Peter omhelzen tot hij dat kille Zeeuwse van zich af laat glijden. Wat zou dat heerlijk zijn. Misschien moeten we dan direct vragen of hij ook keizer van Nederland wil worden. Carla Bruni en Bianca Balkenende zie ik zo een remix van de Wilhelmanaise zingen. Op één podium.
