De 2-januaribrief
Terug van weggeweest. Tot 2006 schreef ik elke tweede dag van het jaar een brief aan mijn vrienden. Niet over de politiek. Of over anderen, zoals gewoonlijk. Nee, ik wandelde met zware laarzen door mijn eigen modder en overzag mijn leven. De treurigste dag van het jaar is de beste dag om weg te zakken. Twee januari.
2011 was een jaar om in een envelop te doen. Dichtplakken en versturen naar een adres ver weg. Een dikke brief is het. Hoewel er eigenlijk niet zoveel in staat. Het is eigenlijk vooral een opeenhoping van de jaren daarvoor. Brandbrief. Brandende brief. Exploderende brief. Zoiets. In die volgorde.
En ineens woon je ergens anders. Ergens waar het stil is. Doodstil. De helft van de week hoor ik mijn eigen adem en de andere helft proberen ik –samen met mijn zonen- synchroon te snurken. Zonder mijn zonen zou ik elke dag slapen.
Gelukkig kon ik mijn woede op een politieke partij koelen. En op God. Nutteloze exercities. God bestaat niet. En de PvdA is ook maar een verzinsel.
Toen deed ik het licht weer aan. De herfst was begonnen, maar het zonnetje scheen. Ik schreef weer. Langzaam. Behoedzaam. Maagdelijk witte vellen papier vulden zich met woorden. Het mag eigenlijk geen naam hebben, maar het gevoel dat er weer iets in de lucht hangt dat nodig beschreven moet worden, voelt goed. Vooral omdat het over de liefde gaat. En vriendschap. De eerste woorden van een roman heb ik geschreven.
Leven.
Te veel.
Te delen.
Te doorbreken. In gebrekkig Nederlands.
Het aanvankelijk vangen van vis, die
die zich een weg terug stoeit, het water in.
Stil. Zo stil, dat in de krochten van m’n hersens de
Vraag opborrelt of Jezus wel eens geneukt heeft.
Wie veel zegt, doet veel minder.
En ik ben daar een voorbeeld van.
Ik deel veel,
Omdat ik veel te delen heb,
Maar sommige dingen zijn ondeelbaar. Dat is mijn liefde.
Ik wens u en de uwen vooral inspiratie toe. 2012 wordt mijn jaar. Maar mijn bagagedrager is groot.
Kus.
Marcel
Gepost op: 11:18 - 06-01-2012 |
|
|
|
Reacties op dit bericht (0) |
|
|
