Vrijdag was ik te gast bij de PvdA-Oost, waar ik een column mocht voordragen. In de hoofdrollen: Fatima Elatik, Thijs Reuten en Diana van Loenen.
Ik kreeg een uitnodiging van de voorzitter, Peter de Jong. Om hier te spreken.
Hij schreef:
‘Geachte heer Duyvestijn,
graag nodig ik uit om een toespraak te houden op onze nieuwjaarsbijeenkomst.
Hoewel ik begrijp dat u dit niet voor niks kunt doen, hebben wij geen geld om u te betalen. Maar we kunnen wel iets anders bedenken. Zo doen we dat in oost. Een mooi boottochtje over het IJ, met een grote boot, veel champoppel en lekkere wijven in bubbelbaden. Dan kunnen we daarna op onze kosten een hapje eten in een leegstaand Muziekgebouw.’
De reden om mij uit te nodigen, ging echter niet over mij. Zei meneer de Jong.
Hij zei: ‘Weet u. Als u spreekt, is die hoofddoek tenminste even stil.’
Daar zit wat in.
Als Fatima spreekt, steekt er een tornado op. Dan rammelt alles. Dan knalt er iets. Eigenlijk is Fatima een fruitmachine, die altijd uitkeert. De woorden rinkelen door de ruimte. En voor je het weet, staan we elkaar weer te knuffelen. Als het aan Fatima had gelegen hadden we nu niet nutteloos staan zuipen op het nieuwe jaar, maar zouden we nu op het bontkraagjesplein in Oost staan, tussen de jongens die ons nodig hebben. Keihard knuffelen. Stukkie volksverheffing. Stukkie deradicalisering.
Wel een mooi beeld. Ik zie dat voor me. Een stuk of tien hangende bontkragen, die in het halfduister staan te dealen. En plots staan er honderd PvdA’ers om hen heen, om ze te verheffen. En te emanciperen. En: met respect. Weet je.
Maar, zei voorzitter Peter de Jong, de PvdA in oost, is meer dan Fatima alleen.
‘Je moet ook iets zeggen over Thijs Reuten, de toekomst van de partij.
Thijs Reuten.
Ik ken Thijs Reuten. En ik kan jullie vertellen dat Thijs Reuten niet de Thijs Reuten is die jullie kennen.
Jullie kennen de boekhouder. Jullie kennen de PvdA’er. Brilletje op. Grijze slapen. Rood jasje aan. Roos in de hand. Jullie kennen de cijfertjes. Maar achter die cijfertjes, dames en heren, zit een Italiaan.
Wellicht is Thijs de enige Italiaan die met geld om kan gaan. Maar toch. Een Italiaan. Met Italiaanse schoenen. Met flair. Met liefde. Een italiaan die een fractievergadering het liefste als bunga bunga party ziet.
Thijs, wijs,
Weloverwogen, als vervlogen,
Hoge ogen, Spaggetti, en dan gebogen.
Thijs, als muziek
In je oren, de prinses op volgen
Verbolgen, over geld verzwolgen.
Thijs, wijs, trek je in 2014 de lijst?
Terug naar Fatima.
Ik mag Fatiem zeggen.
Ik probeer Fatiem al meer dan tien jaar te versieren. Dat zijn eigenlijk privézaken. Maar ik wil het toch met u delen.
Ik neem u mee naar een zaterdagavond in januari 2001. Fatiem woonde nog in Zuid. Voor de deur stond haar autootje, met op de bestuurdersstoel een kussentje. Fatiem was toen nog een meter vijftig. Fatiem was nog jong. Fatiem was mooi. Jezus. We waren allebei mooi. En jong. En onbezonnen. En…
We keken naar dezelfde film. We dronken uit hetzelfde glas.
(…)
Weet u wat het mooiste moment van die avond was? Dat was het moment dat Fatiem ongeveer tien seconden lang stil was. Echt. U kunt het zich niet voorstellen. Maar Fatiem zei even niks. Ze keek alleen. Met van die mooie bruine ogen.
Vandaag heb ik Fatiem even gegoogled. Ik heb alle woorden die ik tegenkwam in een stukkie poëzie gezet.
Fatiem.
Gij, van God gegeven
Geil doekie voor het bloeden.
Als muziek in je oren.
Horen. Hoeren. Helemaal
Islam.
Met je boten, vol geld, vol sluiers, vol luiers,
Om die bontkragen te pamperen.
Geluid van muziek te dempen.
Fatiem. Van Gogh los. Schilderend.
Schitterend schreeuwend. Als muzieq in je oren.
Horen. Hoeren.
Fatiem. Kwetsbaar kwekkeboomkroketje van me,
Je gulle lach, je guitige ogen.
Dochter van de profeet. De pedofiel.
De pedagoog. De potverdomme Mohamedaan.
Fatiem. Voortaan.
Fatiem. Je bent poëzie,
Jaloezie. Voor Jan, Henk en alleman.
Je bent de islamisering,
Oost en watergrafisering.
Als muzieq in je oren.
Stap nooit naar achteren, maar altijd naar voren.
Fuk. Dit wordt toch weer eenzijdig. Van Peter de Jong moest ik ook nog iets zeggen over Diana van Loenen. De bloem der natie. De grote belofte.
Eigenlijk is Diana van Loenen,
De drieste, de heldere,
De deur door. De boer op.
Links om of Nelom.
Diana van Loenen.
Ik zou graag met je zoenen.
Diana van Loenen.
Helder! Een heilige Zahri
Van Logten en Bergen.
Van winkel, gereutel,
Verbeet of verbijt ik,
Je schoonheid vermijd ik.
Diana van Loenen.
Helder. De jonge koene,
Princes, die je bent,
Die de liefde kent,
Jij bruist. Jij. Jij. Jij.
Dat oostelijke zoenen,
Dat ben jij, Diana van Loenen.
Als laatste wil ik nog iets meegeven. Iets om over na te denken. Ik ben immers bij de PvdA. Dan moet het over inhoud gaan. Over de materie. Over het geld. En niet over seks. Niet over liefde. Maar toch.
Fatima Elatik belde mij vanmiddag op.
Om iets te zeggen.
Ze zei:
Liefde.
Toen zei ze een tijdje niks.
Toen zei ze:
Liefde, Marcel.
Ik dank u.
Gepost op: 12:52 - 14-01-2012 |
|
|
|
Reacties op dit bericht (3) |
|
|
