|
Alleen op de houten planken |
‘Ik ga naar Foam’, zei ze tegen me. ‘In m’n eentje.’ Ze had haar hand tot een vuist gebald. Maar het was vooral die glimlach die me gelukkig maakte. Zo’n vederlichte glimlach op de Keizersgracht.
Terwijl ik dit schrijf, tikken haar hakken op de houten vloer van Foam, het fotografiemuseum. Ze kijkt. Ze voelt. Bij elke stap voelt ze zich leven.
Ik doe het te weinig, in m’n eentje naar een museum. Terwijl het zo veel intenser is. Als je met z’n tweeën bent, ga je toch praten. Of elkaar vasthouden. Nou is dat ook mooi, zoenen, midden in een museumzaal. Maar toch. In je eentje mag je Matisse in je laten stromen, zoals je water krijgt na een wandeling door de woestijn. In je eentje voel je pas echt de clair obscure van Rembrandt. Dan hakt het licht zo je schedel in.
Vroeger liep ik iedere week een rondje door het Stedelijk. Alleen. Langs Baselitz. Langs Picasso. Langs Mondriaan. Het liefst op een doordeweekse ochtend. Als ik dan na afloop aan tafeltje alleen zat, met koffie, en ik keek naar de achtertuin van het Stedelijk, was ik gelukkig.
De vriendin die naar Foam ging, keek ik na over de gracht. Ze liep anders. Ze huppelde. Zo leek het. Dat wilde ik haar sms’en. Maar ik deed niks. Ze moest het alleen doen.
Deze column verscheen eerder in De Echo
Gepost op: 09:37 - 25-01-2012 |
|
|
|
Reacties op dit bericht (0) |
|
|
