1
Het gogme van Robbie Oudkerk. En of Lodewijk Asscher dat nog kan aanleren

Robbie Oudkerk noemde het gogme. Prachtig Jiddisch woord. Hij bedoelde ermee dat je een baasje bent, sluw bent, dat je met een kwinkslag de ander wegspeelt. Maar ook met lef. Met authenticiteit. Robbie had dat. Het bracht hem ver. Maar daarna viel hij diep. Want dat hoort er ook bij. Lees Meer

0
Besef wat je hebt

Het valt niet mee, die eerste maand met Donald Trump. De man is dus echt gek. Hij verzint aanslagen, ondermijnt de rechtstaat en is nog steeds bezig met het opeisen van zijn eigen overwinning. Zelfs als je knetterrechts bent, ga je nu achter je oren krabben. Hoewel mijn voorspellingen zelden uitkomen – ik dacht dat die clown in zijn eigen toren het nooit zou halen- denk ik dat hij nog voor de zomer aftreedt, omdat het veel te gevaarlijk wordt. We hebben het namelijk niet over de burgemeester van Appelscha. Donald Trump is de machtigste man ter wereld, iemand met nucleaire codes. Lees Meer

0
De vergeten Hero

Dat kiezen moet heel anders. Echt. Ik heb het vaker gezegd. Nu mogen we maar op één kandidaat, van één partij stemmen. Dat is onbevredigend. Ik wil namelijk ook stemmen op een (mogelijke) coalitie. Maar daarna wil ik ook iemand echt kunnen wegstemmen. Wilders bijvoorbeeld. Of juist andersom, dat je op iemand stemt, waar je het niet mee eens bent, maar dat je hem of haar toch graag in zo’n paarse zetel ziet. Lees Meer

0
Vertel eens je eigen verhaal, politici (Volkskrant)

‘U gelooft Rutte toch niet op zijn blauwe ogen’, schamperde de PvdA toen de premier in Buitenhof de PVV uitsloot. Er is de sociaaldemocraten alles aan gelegen om hun huidige coalitiepartner zwart te maken. Lodewijk Asscher vond zelfs dat Rutte een ‘slap aftreksel van een populist’ is. Dat slikte hij vervolgens weer in –‘dat had ik niet moeten zeggen’, maar dat deed hij dan weer vooral om het nog een keer te kunnen zeggen, zodat u denkt: het zal toch enigszins waar zijn. Lees Meer

0
We laten het wel gebeuren

Onschuldige verhalen van Remco Campert over het doen van boodschappen. Ik lees ze steeds vaker. In die boodschappentas vind ik de ontspanning. Alles zit erin. Kleine liefde. Kipfilet. Krieltjes. Knoflook. Wat er niet in zit, is de islam. Lees Meer

1
Eberhard en de dood

Vroeger gingen mensen dood en lazen we daarna in de krant hoe goed iemand was. Nu heb je de aangekondigde dood. Mooiste voorbeeld is Thé Lau, de zanger, dichter, schrijver, die in 2015 overleed, was al een jaar aan het sterven. Voordeel daarvan is dat je complimenten krijgt vóór je wegglijdt in het oneindige blauwe. Hij genoot dus ook zo van zijn laatste jaar dat hij zich liet ontvallen dat hij dit veel eerder had moeten doen, doodgaan. Lees Meer

0
Vrouwen aan de macht. Ik ben voor.

Marjolein Moorman is de eerste vrouwelijke partijleider van de PvdA in Amsterdam in 70 jaar. En nu heeft ze zich ook gekandideerd om lijsttrekker te worden voor de Gemeenteraadsverkiezingen in 2018. Dat kondigde ze aan bij de Nieuwjaarsreceptie in De Ysbreeker. Lees Meer

4
Gender neutrale wc

Ze deden een ‘dagje Amsterdam’. Een man en een vrouw van een jaar of zestig. Ze stonden nu voor de toiletten van het Amsterdams Historisch Museum te treuzelen. Woordeloos stelden ze elkaar vragen. Er hing namelijk een bordje met drie poppetjes. Een vrouwtje, een mannetje en een figuurtje met een half rokje. Daaronder stond: ‘gender neutrale toiletten’. Dat maakte het er niet duidelijker op. Lees Meer

0
Een terrorist in de tram

Op de trap van de metro richting het Centraal Station word ik ingehaald door een jongen met een bontkraag. In zijn ene hand een tas, in zijn andere een boek. Hij heeft boze lippen die iets zeggen wat ik niet versta. Ik classificeer hem als een moslim vol wrok. Lees Meer

0
Luidruchtig luisteren

Het zijn glasbakdagen. Op je sloffen schuifel je naar de glasbak en laat je de eerste fles in de schacht glijden. Je schrikt van het lawaai van rinkelend glas en tegelijk vraag je je af waarom in godsnaam. Dit zijn de eerste treurige dagen van het jaar, die in nietszeggendheid wegglijden.

Verschraald bier. Een laatste oliebol. Je wilt wel naar voren kijken, maar door de mist in je hersens zie je niks. ‘Dit wordt mijn jaar’, schreef ik –in een vlaag van vrolijkheid- op Facebook, alsof ik een ban wilde breken. Ik wil lachen. Ik wil leven, maar de nat geworden poedersuiker zorgt ervoor dat ik blijf plakken aan mijn fauteuil.

Ik kijk naar de burgemeester op AT5. Eberhard van der Laan heeft het in zijn Nieuwjaarstoespraak, in de Stopera, over de zwijgende meerderheid, die niet gehoord wordt- wij dus. Hij is niet de eerste politicus die het over ons heeft. Eigenlijk kletst elke politicus over ‘die kloof tussen burger en bestuur’.

Overal wordt tegenwoordig dan ook luidruchtig geluisterd. De boze blanke burger wordt er horendol van. Staat er weer zo’n geil kijkende kwibus met een bos rozen voor de deur die keihard naar hem wil luisteren. Vervolgens gaat die politicus zijn schouder aanbieden. Kom maar. Huil maar uit. Ik hoor je. Echt. Ik voel je pijn. Empathie heet dat. Hij knikt. Hij snapt het. Althans, hij denkt bij zichzelf: lig niet te zeiken man. Je hebt toch alles? Maar dat zegt ie niet. Hij luistert en knikt goedmoedig.

U bent nog een week veilig. Deze eerste dagen van januari snapt elke politicus dat hij niet moet aanbellen. Pas als de Gemeente de glasbak geleegd heeft, komen ze langs. Het is immers verkiezingstijd. Zullen we afspreken dat we tegen elke politicus zeggen: joh, het gaat fantastisch. Zijn die mensen ook weer blij. En kunnen wij gewoon door met leven.

Deze column verscheen eerder in De Echo

 

 

< 1 2 3 4 5 6 >