Dat de multiculturele stad mislukt is

Denk. Bij de verkiezingen scoorden ze in Amsterdam heel goed. In Nieuw-West wisten ze zelfs twintig procent van de stemmen te veroveren. Ik moest altijd lachen om die Denk-boys, met hun trophywife Sylvana, die de partij als een dief in de nacht verliet. Continue reading

De Jessias moet zich niets aantrekken van het ondankbare linksvolk

 

Deze week begint het langste en meest voorspelbare theaterstuk van het jaar: De formatie. Toneel voor kleuters. Eerst worden alle onmogelijke coalities onderzocht. Met als enige doel dat wij, het domme volk, zien dat dat niet levensvatbaar is. Het toneelstuk eindigt pas na de zomer, als er schijnbaar zuchtend en puffend een ploeg op het bordes staat. Dat zal bestaan uit VVD, CDA, D66 en GroenLinks. De meest logische keuze. Dat ziet iedereen, maar dat mag je dus niet zeggen. Continue reading

Het gogme van Robbie Oudkerk. En of Lodewijk Asscher dat nog kan aanleren

Robbie Oudkerk noemde het gogme. Prachtig Jiddisch woord. Hij bedoelde ermee dat je een baasje bent, sluw bent, dat je met een kwinkslag de ander wegspeelt. Maar ook met lef. Met authenticiteit. Robbie had dat. Het bracht hem ver. Maar daarna viel hij diep. Want dat hoort er ook bij. Continue reading

Besef wat je hebt

Het valt niet mee, die eerste maand met Donald Trump. De man is dus echt gek. Hij verzint aanslagen, ondermijnt de rechtstaat en is nog steeds bezig met het opeisen van zijn eigen overwinning. Zelfs als je knetterrechts bent, ga je nu achter je oren krabben. Hoewel mijn voorspellingen zelden uitkomen – ik dacht dat die clown in zijn eigen toren het nooit zou halen- denk ik dat hij nog voor de zomer aftreedt, omdat het veel te gevaarlijk wordt. We hebben het namelijk niet over de burgemeester van Appelscha. Donald Trump is de machtigste man ter wereld, iemand met nucleaire codes. Continue reading

De vergeten Hero

 

Dat kiezen moet heel anders. Echt. Ik heb het vaker gezegd. Nu mogen we maar op één kandidaat, van één partij stemmen. Dat is onbevredigend. Ik wil namelijk ook stemmen op een (mogelijke) coalitie. Maar daarna wil ik ook iemand echt kunnen wegstemmen. Wilders bijvoorbeeld. Of juist andersom, dat je op iemand stemt, waar je het niet mee eens bent, maar dat je hem of haar toch graag in zo’n paarse zetel ziet. Continue reading

Vertel eens je eigen verhaal, politici (Volkskrant)

 

‘U gelooft Rutte toch niet op zijn blauwe ogen’, schamperde de PvdA toen de premier in Buitenhof de PVV uitsloot. Er is de sociaaldemocraten alles aan gelegen om hun huidige coalitiepartner zwart te maken. Lodewijk Asscher vond zelfs dat Rutte een ‘slap aftreksel van een populist’ is. Dat slikte hij vervolgens weer in –‘dat had ik niet moeten zeggen’, maar dat deed hij dan weer vooral om het nog een keer te kunnen zeggen, zodat u denkt: het zal toch enigszins waar zijn. Continue reading

Eberhard en de dood

 

Vroeger gingen mensen dood en lazen we daarna in de krant hoe goed iemand was. Nu heb je de aangekondigde dood. Mooiste voorbeeld is Thé Lau, de zanger, dichter, schrijver, die in 2015 overleed, was al een jaar aan het sterven. Voordeel daarvan is dat je complimenten krijgt vóór je wegglijdt in het oneindige blauwe. Hij genoot dus ook zo van zijn laatste jaar dat hij zich liet ontvallen dat hij dit veel eerder had moeten doen, doodgaan. Continue reading