0
De vlogger

Burgemeester van der Laan had een ‘geheim programma’. De gemeente wilde met behulp van een vlogger de nog ongerijpte geesten van jonge moslims beïnvloeden. Liefde in plaats van oorlog. Hij had waarschijnlijk in zijn hoofd dat de hangjongere met jihadistische ideeën, na het zien van zo’n vlog, spontaan de schoffel pakt en het onkruid uit het parkje schoffelt, alle voorbijgangers omhelst, terwijl hij ze, met een traan in het oog, het Wilhelmus toezingt. Anti-radicalisering per vlog. Lees Meer

0
De oude man die een #metoo voorkwam

Hij zat in het tramhokje zijn nutteloze leven te overdenken. Zijn stok stond tussen zijn benen. Hij leunde er met zijn kin op. Tram 12 zou er nu toch een keer aan moeten komen. Lees Meer

0
Ahmed stond ook in de rij

In de rij staan, Ahmed deed het nooit. Maar nu kon hij de verleiding niet weerstaan. Hij parkeerde zijn scooter met de pizzabak op het trottoir en sloot achteraan, geen idee waar het hem zou brengen. De slang van mensen gleed het Concertgebouw in, dat had hij wel gezien. Daar had hij vaak pizza’s gebracht. Mannen in pinguïnpakken die hem een dikke fooi gaven. En een knipoog. Dat was voor hem het Concertgebouw, maar verder dan de stoep van de dienstingang was hij niet geweest. Lees Meer

0
Doodgaan

Mensen gaan dood. De een met lawaai. De ander in stilte. Lodewijk Asscher schreef op Facebook een prachtige brief over Eberhard, die afgelopen week het leven verliet. Daarin schreef hij dat Eberhard iemand ‘was die er altijd hoort te zijn.’ Hij was een soort vader voor Lodewijk, waar hij altijd naartoe kon voor raad. Een man die zijn grote hand op je schouder legt, zoals een vader dat doet als hij zijn zoon leert fietsen. Lees Meer

0
Bijlmer

Het is vijfentwintig jaar geleden dat een Boeing 747 van de Israëlische luchtvaartmaatschappij El Al in twee flats van de Bijlmer vloog. Met eenzelfde soort knal ben ik ineens weer terug in het jaar 1992. Lees Meer

0
Femke

Wat moet je eigenlijk zeggen? Vorige week zagen we een silhouet achter het raam van de ambtswoning. Kwetsbaar, breekbaar. Eberhard. Hij kreeg al eerder bakken vol steun uit de stad en nu stonden ‘zijn mensen’ minutenlang te applaudisseren en te zingen. Voor hem. Lees Meer

0
Mamma

Ahmed bezorgde er weleens pizza’s. Nu werd hij aangehouden door iemand die zich journalist noemde. Hij vroeg hoe het binnen was. Of het een puinhoop is? Ahmed keek naar het studentenhuis aan de Kloverniersburgwal en haalde zijn schouders op. ‘Ach. Het is niet zoals bij mijn moeder thuis’, zei hij. Toen deed hij de klep van zijn achterbak dicht en startte zijn scooter om terug te gaan naar de winkel, om nieuwe pizza’s te halen. Lees Meer

0
‘Het kan wel.’

‘Let goed op.’ Voor me op de tribune zaten een vader en een zoon van Marokkaanse komaf. De vader legde een hand over de schouders van de zoon en fluisterde iets in zijn oor. Daarna balde hij zijn vuist. De zoon keek wat onzeker. De vader knikte echter zo heftig dat de boodschap duidelijk was. ‘Dit kun jij ook’, zei de vader uiteindelijk. Toen draaide hij zijn hoofd naar Ahmed Marcouch, die als een popster de trap afdaalde. Lees Meer

0
Zon. Terras.

De zon scheen. Jezus. Dan is Amsterdam als een vrouw. Die dartelt, die flirt, die haar witte jurk laat waaien in de wind. In een zomer als deze, die nat en winderig is, is elke zonnestraal als een orgasme. Lees Meer

0
Naakt.

Ahmed stond naakt op het balkon van Kees. Hij wilde de wind voelen. Hij keek uit over het IJ en zag een schip langskomen. Al zouden ze hem zien, ze zouden hem niet herkennen. En juist dat was het fijne. Hij was anoniem. Lees Meer

< 2 3 4 5 6 7 8 >