Posts Tagged with column
0
Femke

‘Wat ben je toch een heerlijke jankerd, Femke.’ Femke van der Laan hoort het haar overleden man, Eberhard, zeggen als ze de keukendeur in de ambtswoning achter zich dichttrekt, waardoor ze vol schiet. Daar zaten ze altijd. Daar zat hij te lezen. Nu, in hun nieuwe huis, zijn ze hem kwijt. Lees Meer

0
Het politieke bestel is ontploft

Over twee maanden mogen we weer naar de stembus om een nieuwe gemeenteraad te kiezen. Vroeger was dat een saaie bedoening. Want aan het eind van het liedje had de PvdA verreweg de meeste zetels. Zij bepaalden vervolgens of ze over links, met GroenLinks, of over rechts, met de VVD, de stad gingen besturen. Maar dat is voorbij. Lees Meer

0
Zelfmoord

 

Hij hangt over de reling van de brug. Als hij verder doorbuigt, ziet hij zijn voeten. En daarna valt hij, in een salto, zo de gracht in. In een beeld ziet hij dat voor zich, zwevend, misschien graait hij naar de brugleuning, als reflex. Een seconde later valt hij in het water, het koude water van de Prinsengracht. Lees Meer

0
Hangtieten

 

 

Keek ze naar me? Geen idee eigenlijk. De vrouw in de boerka keerde zich naar mij toe. Het was op de Jan van Galenstraat. Ze had een grote tas bij zich, van een opzichtig duur merk. Michael Kors geloof ik. Lees Meer

3
Stem gewoon niet!

images

U dacht natuurlijk. Ik ga naar het theater. En dan laat ik het me even uitleggen. Om er vervolgens een nachtje over te snurken. Want u weet het niet met dat referendum. Lees Meer

0
Nederland is Bert Brussen én Rutger Bregman

slider-bert-brussen

Soms wil je Rutger Bregman zijn. Dan wil je bloemen ruiken. De lente vieren. Rutger is de feelgood-boy van de Volkskrant. 24 jaar, mooi, jong, intelligent en al twee boeken op zijn naam, mag hij regelmatig vertellen hoe mooi Nederland is. Dan grafiekt ie d’r een stijgende lijn uit, gooit er wat top 10-lijstjes in en legt hij onze tevredenheid op ons bord. Waar wij oorlog zien, ziet hij vrede. Heerlijk leven. Voor Rutger schijnt altijd de zon.

Maar als ik dan weer teveel ge-Bregmand heb, voel ik me weer een Bert Brussen worden. Brussen is het tegenovergestelde van Bregman. Oud, lelijk, zuur, zo’n blaffende hond die alleen maar zeikt dat het klote is. Als wij een cirkel van liefde om iemand leggen, pist hij over ons heen. Van Hans Spekman begreep ik dat Bert Brussen al drie keer het PvdA-lidmaatschap heeft geweigerd. Raar! Hij zou zich er zo thuis zijn, zich zo onder gelijken voelen. Maar nee.

Ikzelf jengel er een beetje tussen in. Soms breek ik iemand af en soms toon ik mijn liefde. Heerlijk. Het leven is een weg en die moet je ten volle benutten. En daarom zwalk ik van links naar rechts.

En nu worstel ik dus. Moet ik niet kiezen? Als iedereen over Diederik Samsom heen plast, heb ik behoefte hem een paraplu aan te reiken. Maar als ik het ontzettend GROTE GELIJK van Jan Pronk zie, jeukt het aan alle kanten en wil ik hem illegaal uitzetten.

Het helpt niet dat dit het beste kabinet is sinds de Tweede Wereldoorlog. Ik ben de grootste fan. Didi en Mark zijn mijn vrienden. Kiezen tussen die twee wil ik niet. Het is een heerlijk duo dat ons door de storm loodst.

Ineens zie ik het. Rutte is Rutger, altijd lachen, altijd zwaaien, altijd optimistisch. Samsom is Bert. Alles uitleggen, te veel twitteren, altijd het gelijk aan je zijde.

Marcel Duyvestijn zet zijn column hiermee op het spel. Deze column verscheen eerder op The Post Online

0
De rook van een overleden vrouw

9ccd2b0e556ffa81959778403dfaf8dd

Op de Veemkade liep ik met mijn boodschappentas. De zon scheen flauwtjes. Op een binnenvaartschip stond een oude man te roken. Hij keek tevreden naar zijn schip. Hij inhaleerde diep. Ik ben al tien aar gestopt met roken, maar dat zijn momenten dat ik terugdenk aan het genot. Als je rust hebt, als je jezelf genot gunt. Dan is een sigaret als een orgasme.

Die tevredenheid maakte plaats voor beklemming. Ineens zag ik het bosje bloemen dat onhandig tegen een paaltje was geplakt. Het cellofaantje wapperde in de wind. Toen wist ik het weer: Hier was in mei iemand overleden. Een 32-jarige vrouw was met een brommer tegen de paaltjes geknald. Twee weken later overleed ze.

Even stil staan. Even rust. Als ik zou roken, zou ik nu roken. Ik zette mijn boodschappentas tegen mijn knieën en keek een tijdje nutteloos voor me uit. En ik keek naar de paaltjes, de bloemen en het plakband waarmee ze aan elkaar geplakt waren.

Zo is het leven. Je lacht. Je leeft. Vrolijkheid alom. En dan ineens is het voorbij. Paaltjes op de weg, zonder reflectoren, die je in de nacht dus amper ziet. Boem! 32 jaar. Jong. Een leven voor zich. Haar 39-jarige man overleefde het ongeluk wel. Samen zullen ze plannen hebben gemaakt. Ideeën. Vergezichten. Geen idee welke. Ze zullen in ieder geval niet aan een plotseling einde hebben gedacht. Aan een klap. En de gillende stilte die daarop volgde.

De schipper keek me aan. Hij wist dat ik keek naar de paaltjes. Hij keek er ook even naar. En toen weer naar mij. Hij trok aan zijn sigaret en gooide deze toen in het water. De rook zoog hij diep zijn lichaam in om het vervolgens met een diepe zucht de Veemkade op te blazen.

 

 Deze column verscheen eerder in weekblad De Echo

Foto: AT5

 

 

 

0
Pieter, pietertje, helige Hilhorst

pieter hilhorst

Vorige week mocht ik een column uitspreken bij een bijeenkomst waar Pieter Hilhorst centraal stond. Lees Meer

1