Tag Archives: Erdogan

U weet hoe het met Bokito ging?

 

House of Cards is weer begonnen. Maar wat is een dramaserie waard als de werkelijkheid vele malen idioter is? Met Donald Trump is het Witte Huis een dierentuin geworden en is de president zelf Bokito. Continue reading

De NederTurk die meer met de oppersnor heeft dan met Koning Willy

 

Een slecht vrouw. Een hoer. Een nep Turk. Ebru Umar kreeg het er de afgelopen week van langs. Aan het woord waren NederTurken. Hoewel ze hier geboren en getogen zijn, hebben ze meer met president Erdogan dan met Koning Willy. Als je aan hún president komt, kom je aan hun ziel. Erdogan staat voor trots. En als er ergens nog een trots volk is, waar ze ook wonen, dan zijn het de Turken. Continue reading

Vele dollars hebben de Arabische wereld geen goed gedaan

 Ripped dollar bill  Economy Concept Image

Democratie is meer dan de meerderheid van stemmen. Dat heeft president Morsi van Egypte ervaren. Hij dacht: The winner takes it all. Hij was immers door de meerderheid gekozen. Hij dacht een mandaat te hebben.

De greep van Erdogan

Ook de Turkse president denkt op die manier. Ik heb de meerderheid achter me, dus ik mag doen wat ik wil. Morsi zal echter met jaloezie naar zijn Turkse collega kijken. Erdogan timmert al jaren aan de weg. Vroeger greep het leger in Turkije geregeld in, maar die is monddood gemaakt en weggestopt in de vele gevangenissen. Vandaar die arrogante houding bij de onlusten op het Taksimplein in Istanbul. Wie kan hem iets maken? Kritische journalisten verdwenen. Opiniemakers. Schrijvers. Allemaal weggestopt. Niemand heeft zijn oppositie zo vakkundig kalt gestellt als hij.

Democratie is echter meer dan de hegemonie van de meerderheid. Het gaat ook over gelijke rechten, over inspraak, over medezeggenschap, over instituties die een land op orde houden, een sterke overheid, waar mensen vertrouwen in hebben. Daar knelt ook direct de schoen. Egypte is nog helemaal niet klaar voor een echte democratie.

80% van de Egyptenaren haat joden

In het westen denken we te makkelijk dat als er maar vrije verkiezingen worden gehouden alles wel goed komt. Daarnaast stoppen Amerika en Europa zomaar wat geld in landen als Egypte, zonder dat ze weten waar het heen gaat. Thomas Friedman, de Amerikaanse schrijver en journalist, waarschuwde ooit dat je aan een land waar de meerderheid uit analfabeten bestaat geen tanks moet verkopen. Daar heeft hij gelijk in. Natuurlijk. Egypte is cruciaal voor de wankele vrede in het Midden Oosten. In ruil voor vele dollars hield Egypte zich koest tegen Israël. Dat dit kortetermijnoplossingen waren, wordt duidelijk als je weet dat meer dan 80% van de Egyptenaren joden haat en ze nog liever vandaag dan morgen wil uitroeien.

Obama staat nu te hakkelen. Wat moet hij doen? Mubarak was ‘een vriend’. Morsi hadden ze geaccepteerd. Ook met hem hadden ze afgesproken dat hij niet met een kromzwaard de Sinaï over zou steken.

Westen is medeverantwoordelijk

Nu weten ze het ook niet meer. Het Westen is gedeeltelijk verantwoordelijk voor deze chaos. Door de dictaturen in de Arabische wereld rücksichtslos met dollars te steunen, had democratie geen kans. De stabiliteit die het opleverde, was relatief. Soms denk je wel eens: wat zou er gebeurd zijn als al die miljarden niet naar dictators gegaan waren, maar naar scholen, ziekenhuizen en onafhankelijke media? Zou er dan een degelijke democratie ontstaan zijn?

Deze column verscheen eerder bij Elsevier

Met Erdogan is de lente verder weg dan ooit

erdogan-turkey

‘We zullen blijven luisteren naar democratische eisen.’ Dat zei Tayyip Erdogan nadat hij het Taksimplein in Istanbul had schoon geveegd. Laat die zin even tot u doordringen. Erg geruststellend klinkt het niet. Het klinkt als een slecht huwelijk, waarbij een van de twee partners zegt: ‘Joh, als jij seks wil, doen we dat. Maar van mij hoeft het niet.’ Dat de premier van Turkije helemaal niets ziet in die vermaledijde democratie wordt telkens weer duidelijk. De repressie wordt harder. Meer en meer journalisten belanden in de gevangenis en de vrijheden worden steeds verder ingeperkt.

Tijdens de Arabische Lente hoorde je vaak dat Turkije als voorbeeld gold. Turkije is modern. Democratisch met een (vriendelijk) islamitisch tintje. Maar bovenal ontwikkelt het land zich als economische reus in de regio. In die tijd zag je Erdogan glimmen. Zijn snor krulde omhoog van trots. Eindelijk deed zijn land er weer toe. Allemaal dankzij hem.

Nu zit hij zelf in het oog van een revolutie. Althans, dat willen we graag zien: een revolutie. We willen die omwenteling meemaken. Niet meer die islamitische dwingelandij, die verboden, die repressie, die censuur. Wij zien vaak dingen in die Turkse opstand die er helemaal niet zijn. Met een beetje fantasie maak je er moderne vrijheidsstrijders van die naar Europa wijzen en zeggen: dat willen wij ook. Vrijheid. Gelijkheid en broederschap. Maar die groep is zwaar in de minderheid.

Zo ging dat ook met de Arabische Lente. Wij houden van dat woord. Lente. Zo’n Femke Halsema- woord. Lieflijk. Leven. Vrede. De islam zou terug gestopt worden in de fles en de hele regio zou luisteren naar John Lennon: imagine. Soms had je het idee dat het Tahrirplein in Caïro vol stond met mensen die de moderniteit omarmden.

Het is allemaal het tegendeel geworden. Moslimbroeders. Chaos. Stagnatie. Van vrijheid en democratie is geen sprake. De lente werd een winter en de temperatuur blijft alleen maar dalen.

Erdogans woorden zijn altijd voor meerdere uitleg vatbaar. Over het geweld bij de ontruiming zei hij bijvoorbeeld: ‘Als mijn reactie als te hard wordt beschouwd, dan spijt me dat. Ik ben Tayyip Erdogan, dat kan ik niet veranderen.’ Dat kun je zien als een excuus. Ik zie er vooral arrogantie in. En een dreigement: als jullie nog een keer de straat op gaan, zal ik nog harder ingrijpen. Ik ben Erdogan. Zo ben ik.

Deze column verscheen eerder in Elsevier