Tag Archives: PvdA

Het volk moet zelf een coalitie kunnen kiezen

Twee maanden sluiten vier partijen zich op om een regering te vormen. VVD, CDA, D66 en GroenLinks. Het is de meest logische keuze. Vindt iedereen. Dus, hup aan het werk. Zou je denken. Volgens mij kun je er in drie dagen achter komen of het wat wordt of niet. Maar nee, er moest eerst ‘gesnuffeld’ worden. Dan ‘afgetast’, dan weer een ‘plaspauze’. Als je die woorden leest, zou je denken dat Martin Gaus een betere formateur zou zijn. Continue reading

De Jessias moet zich niets aantrekken van het ondankbare linksvolk

 

Deze week begint het langste en meest voorspelbare theaterstuk van het jaar: De formatie. Toneel voor kleuters. Eerst worden alle onmogelijke coalities onderzocht. Met als enige doel dat wij, het domme volk, zien dat dat niet levensvatbaar is. Het toneelstuk eindigt pas na de zomer, als er schijnbaar zuchtend en puffend een ploeg op het bordes staat. Dat zal bestaan uit VVD, CDA, D66 en GroenLinks. De meest logische keuze. Dat ziet iedereen, maar dat mag je dus niet zeggen. Continue reading

Het gogme van Robbie Oudkerk. En of Lodewijk Asscher dat nog kan aanleren

Robbie Oudkerk noemde het gogme. Prachtig Jiddisch woord. Hij bedoelde ermee dat je een baasje bent, sluw bent, dat je met een kwinkslag de ander wegspeelt. Maar ook met lef. Met authenticiteit. Robbie had dat. Het bracht hem ver. Maar daarna viel hij diep. Want dat hoort er ook bij. Continue reading

Leider Lodewijk

 

Maandag stelde hij zich kandidaat om de PvdA te leiden, Lodewijk Asscher. Hij deed dat op het Calvijncollege in Amsterdam-West. Hoewel hij zich ook had kunnen presenteren in de voormalige Asscher-diamantslijperij, in de Pijp, is dit een locatie die bij hem past. Iets met onderwijs en de toekomst. Continue reading

Als Hans Spekman zijn trui aan Thierry Baudet geeft als die het koud heeft

 

Soms, lieve mensen, ben je verward.

Dit is zo’n dag. Daar sta je dan. Aan de ene kant Hans Spekman, trui der truien. Man van het volk. Socialistisch sekteleider. Masochistische mastodont. Rauw. Ruw. Rafelig. De enige arbeider die de PvdA nog rijk is.

Aan de andere kant Thierry Baudet, de grootste én geilste intellectueel van de vrije wereld. Duur overhemd. Gluiperig kapsel. Orerend over oikofobie. Ejaculerend op Europa. Man die van vrouwen geen nee accepteert. Fortuynlijk pianovirtuoos. Eloquente egotripper. Ook deze man is een leider van het volk. Continue reading

Didi heeft één probleem. Niemand houdt van hem. Daarom ga ik Didi helpen.

 

Binnen de PvdA is het goed gebruik je eigen leider publiekelijk te schofferen. Er zijn speciale workshops waar je als PvdA’er leert om van rood vlees gehakt te maken. Ik heb daar zelf altijd graag aan mee gedaan. Job Cohen zal dat beamen. Maar op een gegeven moment word je milder. Dan wil je niet meer afserveren, maar uitserveren. Continue reading

Pieter en Eberhard

 

In het boek De Belofte van Pieter Hilhorst staat een mooi verhaal over gezag. Pieter was wethouder en had bij de verkiezingen van 2014 vreselijk verloren. Hij zat met wat getrouwen met het hoofd gebogen naar het niets te kijken in een kamer op het stadhuis. De PvdA had tien zetels bij elkaar gesprokkeld. En Pieter had de ondergrens bij negen zetels gelegd. Dan zou hij aftreden. Pieter twijfelde. Eigenlijk wist hij het al. Hij wilde weg. Weg uit dat polletieke moeras, waarin hij was vastgezogen. Hij wilde weer ‘zingen’. Hij wilde weer vrij zijn. Continue reading